Kamienie na szaniec

Get Started. It's Free
or sign up with your email address
Rocket clouds
Kamienie na szaniec by Mind Map: Kamienie na szaniec

1. bohaterowie i ich cechy

1.1. Janek Bytnar ("Rudy") zginął podczas tortur GESTAPO. - Tadeusz Zawadzki ("Zośka") zaignął w bitwie pod Sieczychami. - Aleksy Dowiadowski ("Alek") zaginął w akcji pod Arsenałem. - Aleksander Kamiński ("Kamyk") opisywał przygody bohaterów. Wszyscy należeli do harcerstwa Polskiego.

2. Plan wydarzeń

2.1. 1) Wspólne wycieczki Buków. 2) Bombardowanie przez Niemców i szybka pomoc bohaterów. 3) Harcerze wracają do Warszawy. 4) Służba w "małym sabotażu". 5) Zrywanie niemieckich flag. 6) Szklenie w lesie pod dowódctwem "Zośki" 7) Aresztowanie jednego z towarzyszy "Rudego". 8) Pojmanie bytnara przez GESTAPO. 9) Akcja pod Arsenałem. 10) śmierc "Alka" i "Rudego". 11) Załamanie psychiczne "Zośki". 12) Zabicie Gestapowców: Szultze i Lengepo. 13) śmierc "Zośki" podczas udanego odbicia więźniów w Sieczychach.

3. czas i miejsce akcji: Czas II wojny światowej (1939r.-1943r) miejsce: Warszawa i okolice.

4. Gatunek

4.1. Utwór Kamińskiego zaliczany jest do literatury faktu, nie ma w nim fikcji literackiej. Autor stworzył wiarygodną relację głównie o ludziach, których znał osobiście, i o wydarzeniach, w których uczestniczył sam lub poznał ich przebieg z relacji wiarygodnych świadków. Wszelkie przedstawione przez niego fakty zostały zweryfikowane przez historyków, nawet w najdrobniejszych szczegółach. Dlatego opowieść ma cechy powieści autobiograficznej. Książka powstawała „na gorąco”, bezpośrednio pod wpływem przeżytych wypadków (cechy reportażu). Kolejne rozdziały uporządkowano według chronologii zdarzeń, ale ich kompozycja jest dość luźna, nie istnieje tu fabuła w tradycyjnym rozumieniu, tzn. ciąg zdarzeń połączony na zasadzie przyczyny i skutku (afabularność). Treść obfituje natomiast w liczne epizody, analizy psychologiczne i socjologiczne dokonywane przez narratora (cechy opowieści). Istniejące zaś w tekście bezpośrednie zwroty, np. „Posłuchajcie...”, sugerujące sytuację mówienia, odwołują się do tradycji harcerskiej gawędy.

5. Narracja

5.1. Aleksander Kamiński w „Kamieniach na szaniec” zastosował narrację trzeci osobową. W pierwszych słowach autor zwraca się bezpośrednio do czytelnika: „Posłuchajcie opowiadania o Alku, Rudym, Zośce i kilku innych cudownych ludziach…”. Autor wprowadził dość rozwinięty komentarz narratora i połączył w ten sposób techniki reportażowe z narracją literacką. Historia młodych harcerzy opowiedziana jest z zewnątrz świata przedstawionego. Czas opowiadania, zgodnie z rzeczywistością, jest przeszły. Jedynie podczas opisów konkretnych akcji narrator wprowadza czas teraźniejszy, by nadać tekstowi dynamikę, a czytelnika wprowadzić w samo sedno wydarzeń. Krystyna Heska-Kwaśniewicz w książce „Braterstwo i służba : rzecz o pisarstwie Aleksandra Kamińskiego” tak scharakteryzowała narrację Kamińskiego: „Wspomniano wcześniej o istnieniu w »Kamieniach na szaniec« dwóch narratorów. Pierwszy pochodzi ze środowiska Szarych Szeregów, uczestniczy w opowiadanych wydarzeniach, mieszka w świecie, który wyłania się z jego relacji. Nie ma do faktów dystansu i jest w tekście prawie niewidoczny. Drugi narrator jest widoczny to świadek wydarzeń i ma do nich pewien dystans. Czasem komentuje je żartobliwie […], czasem z goryczą […].Obecność dwóch wspomnianych narratorów wytwarza swoistą dynamikę i urozmaicenie, aktywizuje czytelników i wyciska piętno na sferze językowej. - K. Heska-Kwaśniewicz: „Braterstwo i służba : rzecz o pisarstwie Aleksandra Kamińskiego”. Katowice 1998, s. 87.

6. Epoka: Literatura II wojny światowej