1. 3. Parodia
1.1. Parodia jest sednem samego projektu => często wykorzystywana jest także w autentycznych działaniach subvertisingowych (przykład => link)
1.2. "Dumb Starbucks" służy autopromocji komika Nathana Fieldera i jego serialu w konwencji docu-reality ("Nathan For You") nadawanego na Comedy Central (tak więc także reprezentuje on korporację = brak antykapitalistycznego przesłania)
1.3. Parodia traktowana może być jako lubiany przez odbiorców stosunek do reklamy, niekoniecznie niosący ze sobą zaangażowany przekaz (?) => "dorysowywanie" zabawnych haseł do reklam w gazetach; częste korzystanie z tej konwencji w serialach; parodiowanie jako świadoma strategia reklamodawców
1.4. Parodia subvertisingowa przekształcona w parodię charakterystyczną dla serialu komediowego
2. 2. "Culture jamming"
2.1. Dodanie pejoratywnego przymiotnika do nazwy firmy i oferowanych przez nią produktów
2.1.1. Ośmieszenie, sparodiowania (strategia podobna do transformacji "McDonald's" na "WcDonald's"
2.1.2. Ośmieszenie nie tylko nazwy, ale całej wizualnej strategii Starbucksa (charakterystycznej dla sieciowych kawiarni i restauracji), polegającej na umieszczaniu loga w wielu miejscach (kubki, uniformy pracownicze, czapki, etc.)
2.1.3. Ośmieszenie tożsamości marki, tworzonej przez nią atmosfery - dodanie słowa "dumb" także do nazw płyt CD utożsamianych stylistycznie. ale i wydawanych przez Starbucks (np. Dumb Norah Jones Duets => płyty N. Jones kupić można w Starbucks Store)
2.2. Konwencja "minimalnej ingerencji" => dokładne odtworzenie wnętrza i fasady kawiarni
3. 1. Dumb Starbucks nie jest akcją subvertisingową, ale niewątpliwie wykorzystuje retorykę tego typu działań. Przykład ten wydaje się ciekawy z tego względu, że zawłaszcza zasady culture jammingu w celu komercyjnej autopromocji, a tym samym zwraca uwagę na współczesne, nieco już „oswojone” oblicze tego zjawiska.
4. 4. Odbiór
4.1. Długie kolejki => pozytywny odbiór i zaciekawienie
4.2. Reakcja nr 1: "Czy to coś w stylu Banksy'ego?"
4.2.1. Świadczy o przyzwyczajeniu do konwencji antykonsumpcyjnego culture jammingu i zaangażowanej sztuki
4.2.2. "Podszycie" się pod projekt konceptualnego artysty, Marca Horowitza - "When you put something on the Internet, it’s mine.”
4.3. Reakcja nr 2: "Czy to nie reklama samego Starbucks?"
4.3.1. Świadczy o przyzwyczajeniu do nietypowych strategii wiralowych, a tym samym coraz większej kompenetcji odbiorczej i "nieufności" konsumentów wobec reklamy
4.4. Reakcja nr 3 (najpopularniejsza): Akceptacja parodystycznej konwencji i zaangażowanie się w nią => np. robienie zdjęć na tle "Dumb Starbucks", noszenie czapek z logo, etc.
4.4.1. Świadczy o rozrywkowym potencjale projektu