1. Estructuralismo
1.1. 1879
1.1.1. Obxectivo
1.1.1.1. Comprensión dos procesos mentais a partir da definición e categorización dos elementos que forma a psique (por medio da introspección…)
1.1.2. Autores
1.1.2.1. Wilhelm Wundt
1.1.2.1.1. Iniciador da corrente pola súa motivación en desenvolver a psicoloxía experimental.
1.1.2.2. Edward Titchener
1.1.2.2.1. Foi un alumno de Wundt e considerado como o fundador de esta escola.
1.1.3. Principios
1.1.3.1. •As sensacións son procesos elementais. •A cualidade e a intensidade son factores determinantes en todo elemento físico. •O coñecemento sempre será empírico. •A introspección era un método válido. •A mente e o corpo eran sistemas paralelos.
2. Psicoanálisis
2.1. 1896
2.1.1. Profundizaremos nesta rama da Psicoloxía máis adiante neste traballo.
3. Conductismo
3.1. 1910
3.1.1. Obxectivo
3.1.1.1. A predicción e o control da conducta mediante o análise do comportamento humano a partir dos estímulos e as respostas que conforman o entorno dunha persoa.
3.1.2. Autores
3.1.2.1. John Broadus Watson
3.1.2.1.1. Criticou o uso da metodoloxía instrospectiva de Wundt, nunha conferencia na que se considera o nacemento do conductismo. Afirmou que a psicoloxía debía centrarse na conducta en lugar dos estados mentales e conceptos como “mente” ou “conciencia” Que resultaban demasiado subxectivos…
3.1.3. Conceptos básicos
3.1.3.1. •Estímulo (Calquer sinal, información ou evento que produce unha reacción dun organismo) •Respuesta (Calquera conduta dun organismo que surxe da reacción a un estímulo) •Condicionamento (Tipo de aprendizaxe derivado da asociación entre estímulos e respostas) •Reforzo (Calquera consecuencia dunha conduta que aumenta a probabilidade de que volva a ocurrir) •Castigo (Contrario ó reforzo, consecuencia dunha conduta que diminúe a probabilidade de que volva a ocurrir)
4. Funcionalismo
4.1. 1920
4.1.1. Definición
4.1.1.1. Considera la consciencia das persoas como unha corrente que está en constante cambio. Esta é persoal (reflexa as experiencias particulares de cada individuo) e é continua.
4.1.2. Autores
4.1.2.1. William James
4.1.2.1.1. Foi o precursor desta psicoloxía e o promotor do pragmatismo aplicado na psicoloxía.
4.1.2.2. Harvey A Carr.
4.1.2.2.1. Promoveu o funcionalismo como unha escola de pensamento estadounidense.
4.1.2.3. James Rowland
4.1.2.3.1. Principales expoñentes desta rama da psicoloxía.
4.1.2.4. John Dewey
4.1.2.4.1. Baseabase na queixa hacia as distincións ríxidas que manteñían entre sensacións, pensamentos e actos. Opinaba que existía unha diferenza entre estímulo e resposta (funcional, non existencial)
4.1.3. Características
4.1.3.1. •Se opoñe ao que considera a búsqueda inútil de elementos da consciencia. •Pretenden coñecer a función da mente en lugar de proporcionar unha descripción estática de ela. •Consideran a psicoloxía unha ciencia práctica e buscan aplicar os descubrimentos na mellora da vida. •Pretende coñecer como a voluntade dun organismo actúa de maneira diferente nun mesmo entorno (mentres as necesidades cambian) •Considera a introspección como unha das ferramentas de investigación. •Valoran as diferenzas entre individuos.
5. Gestalt
5.1. 1930
5.1.1. Modelo de psicoterapia centrado no desenvolvemento persoal e en recuperar a capacidade de vivir no presente.
5.1.1.1. Profundizaremos nesta rama da psicoloxía máis adiante neste traballo.
6. Cognitivismo
6.1. 1950
6.1.1. Definición
6.1.1.1. Vertente da psicoloxía que estuda os procesos mentais (a percepción, a memoria, a atención…) Especula e formaliza procesos mentais non observables, ensalzando o papel activo do suxeito na elaboración da realidade circundante, dando maior importancia aos procesos internos de codificación e representación.
6.1.2. Características
6.1.2.1. ·A psicoloxía debe centrar a súa atención nos procesos de mediación que o organismo introduce entre estímulo e resposta, que non son atribuíbles a descripcións en términos especialmente de magnitudes observables, pero poden ser estudados mediante a formación de modelos de funcionamiento, que permiten facer prediccións sobre o comportamento observable (comparándoas cos resultados de experimentos en laboratorio). ·Os procesos de procesamiento do coñecemento coinciden cos de procesamiento da información: o coñecemento, é dicir, a información, pode medirse en bits, e os procesos de adquisición, recuperación e utilización do coñecemento son equivalentes ós de un ordenador. ·O coñecemento represéntase cunha serie de símbolos, e os procesos de procesamento cognitivo son programas de cálculo baseados en algoritmos que permiten procesar estos símbolos, como nos programas informáticos.
6.1.2.2. Polo tanto, a tarea principal dos científicos cognitivos é elaborar modelos computacionales co fin de comprender a actividade cognitiva humana.
7. Humanismo
7.1. 1960
7.1.1. Autores
7.1.1.1. Abraham Maslow
7.1.1.1.1. Resalta a importancia da experiencia vital propia de cada persoa por encima dun método único para todo o mundo. O concepto de subxetividade empeza a ter significado propio e vinculante dentro das perspectivas humanistas. Introduce o termo “autorrealización” para designar a ese impulso vital a coñecer e satisfacer as súas necesidades vitais. A pirámide de Maslow establece una xerarquía que contempla niveis de necesidade, partindo das máis básicas (fisiolóxicas), situadas na base, ata chegar á cumbre, onde atopamos a autorrealización... Cando o proceso de crecemento persoal interrómpese, nacen moitas das reaccións, obsesións ou interpretacións emocionais (problemas)
7.1.1.2. Carl Rogers
7.1.1.2.1. Cuestiónase o papel do terapeuta e créase unha relación máis directa co cliente, de tal forma que se forma unha moito máis cercana que propicia a éste último o encontro consigo mismo. Contempla ao ser humano como un ser capaz de encontrar no seu interior os recursos para equilibrar a súa vida. A terapia, serve como vía de acceso á sabidoría interior das persoas, que pode permañecer “dormida” en diferentes momentos de inestabilidade... A sanación non é debido soamente a factores externos (o terapeuta ou o método), senón tamén á capacidade autosanadora de cada ser humano. Isto otorga ao terapeuta tome un novo rol no mundo do tratamento psicoterapéutico: técnico que poñe a disposición do cliente unha proposta de traballo, á vez que a de un compañero, que é capaz de andar dende a cercanía co outro e recoñecelo como unha persoa válida...
7.1.1.3. Fritz Perls
7.1.1.3.1. Fundador da Terapia Gestalt, ubicada dentro da corrente humanista. Introduce perspectivas moi interesantes no campo do crecemento persoal. A súa disciplina psicolóxica apóiase nestas ideas: O momento actual, como única forma de tomar contacto directo coa nosa realidade interna. Á toma de conciencia como o principal medio que conduce ao cambio. A aceptación é a base que fomenta la paz con un mesmo e co mundo. Enfatiza a importancia de substituir o “por qué” (Darlle voltas e centrarse no pasado) polo “para qué” (tendencia a buscar a finalidade). Sólo así conseguiremos dar un sentido profundo a nosa experiencia.
7.1.2. Principios
7.1.2.1. ·Manter unha actitude empática e comprensiva hacia a experiencia subxectiva da persoa. ·Respetar os valores culturais e a libertade de expresión do cliente. ·Explorar os problemas de maneira real e colaborativa co obxectivo de axudar a gañar conciencia e en responsabilidade sobre sí mesmo. ·Repasar cales son as metas e as expectativas do cliente tras darse por finalizada a terapia. ·Aumentar a motivación do cliente para conseguir os seus obxectivos. ·Aclarar cal é o papel do terapeuta, pero sen interferir na independencia do cliente.
7.1.3. Definición
7.1.3.1. A creenza de que a xente é boa por natureza. Este tipo de psicoloxía sostén que a moral, os valores éticos e as boas intencións son as forzas impulsoras da conducta, mentras que as experiencias sociales ou psicolóxicas adversas poden atribuirse as desviacións das tendencias naturais.
8. Sistémico
8.1. 1985
8.1.1. Obxectivos
8.1.1.1. Axuda a comprender as relacións é os ámbitos que moven ás persoas. Aplicase a toda a poboación.
8.1.2. Beneficios
8.1.2.1. Ofrece ferramentas ás persoas para comprenderse a si mesmas. Con maior autocomprensión, poden desenrolar relacións máis sanas cos demáis e alcanzar o seu potencial na vida. A teoría de sistemas axuda a entender as diferentes perspectivas que teñen as persoas en diferentes contextos. Esta conciencia pode axudar aos individuos a identificar cando outros están tratando de exercer poder sobre eles. Ensina as persoas a comunicarse cos demáis de maneira máis efectiva, aprendendo así a manexar mellor os conflictos e resolver problemas de maneira máis asertiva.